رابطه استرس کودکی با کاهش حجم مغز و پیری سریع عصبی در بزرگسالی, تحقیقات جدید دانشگاه شاریته برلین نشان میدهد که تجربه استرس و تروما در دوران کودکی میتواند با بروز علائم پیری سریع مغز و تشدید فرآیندهای تخریب عصبی در سالهای بعد زندگی مرتبط باشد. این مطالعه که نتایج آن در مجله معتبر منتشر شده، بر روی ۱۷۹ زن در بازه سنی ۳۰ تا ۶۰ سال انجام گرفته است.
انتخاب این گروه هدفمند بوده است، چرا که زنان نسبت به مردان بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماریهای عصبی-تخریبی قرار دارند. روششناسی مطالعه و شاخصهای بیولوژیکی تیم تحقیقاتی تحت رهبری لارا فلک، دانشجوی دکترا مؤسسه روانشناسی پزشکی شاریته، با انجام مصاحبههای بالینی استاندارد، سطح استرس و اضطراب تجربه شده در سالهای قبل از بلوغ را در شرکتکنندگان ارزیابی کرد.
ب نورونها. تصویربرداری مغزی با MRI برای اندازهگیری حجم مغز و بررسی تغییرات ساختاری.
اجرای تستهای شناختی استاندارد برای ارزیابی عملکرد حافظه، توجه و کارکردهای اجرایی. تجربات بد کودکی و التهاب مزمن عصبی نتایج حاصل از تحلیل دادهها رابطهای معنادار بین تجربات بد کودکی و التهاب عصبی در بزرگسالی برقرار کرد.
مواردی نظیر سوءاستفاده جسمی یا روانی، غفلت والدین، شاهدی بودن بر خشونت خانگی، سوءمصرف مواد در خانواده، جنایات در محیط خانوادگی و از دست دادن والدین، همگی با سطوح بالاتر نشانگرهای التهاب و تسریع تخریب عصبی همبستگی داشتند. کاهش حجم مغز یافتن کلیدی یکی از مهمترین یافتههای این پژوهش، مشاهده حجم مغزی کمتر در زنانی بود که در پیش از بلوغ استرس شدید تجربه کرده بودند.
ت ساختاری میتواند پایه بیولوژیکی افزایش آسیبپذیری در برابر اختلالات شناختی و روانی در میانسالی و پیری را تشکیل دهد.
انعطافپذیری عصبی پیام امیدآورانه دانشمندان شاریته برلین صریحاً اعلام کردند که این نتایج به معنای تعیینکننده بودن استرس کودکی برای ابتلا به زوال عقل یا دمانس در آینده نیست. مغز انسان قابلیت شگفتانگیزی به نام انعطافپذیری عصبی دارد.
بسیاری از افراد با وجود تجربات سخت کودکی، از طریق مکانیزمهای مقابله سازنده، حمایت اجتماعی، سبک زندگی سالم و مداخلههای درمانی، توانایی تطبیق و پیشگیری از عواقب بلندمدت را از خود نشان میدهند. این مطالعه بیشتر بر ضرورت شناسایی زودهنگام افراد در خطر و ارائه حمایتهای پیشگیرانه تأکید دارد تا بر تعیین سرنوشت بیچارهانه. منبع باشگاه خبرنگاران
