تحقیقات جدید فیزیکدانان مشخص کرده است که ضخامت کاغذ نقش مستقیمی در شدت بریدگی دارد و کاغذ‌هایی با ضخامت حدود ۶۵ میکرومتر بیش‌ترین خطر را ایجاد می‌کنند. مواد بسیار نازک مانند دستمال کاغذی تحت فشار خم می‌شوند و توانایی برش ندارند، در حالی که کاغذ‌های ضخیم‌تر فشار را روی سطح وسیع‌تری پخش می‌کنند و لبه برنده‌ای ندارند.
شرایط بهینه برای برش در کاغذ‌های روزنامه و کاغذ‌های پرین‌تر ماتریس سوزنی مشاهده می‌شود که هر دو ضخامتی نزدیک به ۶۵ میکرومتر دارند. اگرچه این دو نوع کاغذ در حال حاضر کمتر رایج هستند، اما کاغذ‌های پرین‌تر جوهرافشان، مجلات و کاغذ‌های یادداشت چسب‌دار نیز به دلیل نازک بودن می‌توانند باعث بریدگی‌های عمیق شوند.
فیزیکدانان دریافتند که زاویه حرکت کاغذ در لحظه تماس با پوست، همانند چاقو یا شمشیر، عامل تعیین‌کننده‌ای است. حرکت زاویه‌دار احتمال برش را به شدت افزایش می‌دهد در مقایسه با حرکت مستقیم عمودی بر سطح پوست.
برای تست این نظریه، محققان ابزاری به نام قمه کاغذی ساختند که شامل دسته‌ای چاپ شده با چاپگر سه‌بعدی و جایگاه برای تکه‌های کاغذ بود. آزمایش‌ها نشان داد که تیغه کاغذی ساده می‌تواند به راحتی مواد غذایی مانند خیار، سیب، فلفل و حتی مرغ را ببرد.
علاوه بر کاغذ‌های اداری، برخی مجلات علمی معتبر مانند نیچر و ساینس نیز به دلیل نوع و ضخامت کاغذ مورد استفاده، پتانسیل ایجاد بریدگی را دارند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خطر بریدگی کاغذ در محیط‌های اداری و علمی همچنان وجود دارد و آگاه‌ی از مکانیزم آن می‌تواند به پیشگیری کمک کند.
