>> کشف فسیل دمانیسی ریشههای رشد آهسته انسانها به ۱٫۸ میلیون سال پیش برمیگردد >> انسانها برخلاف بسیاری از موجودات زنده، مسیر طولانی و پیچیدهای را برای رسیدن به بزرگسالی طی میکنند؛ دورهای که تقریباً دو برابر طولانیتر از نزدیکترین همسایگان ما، شامپانزههاست. دانشمندان این تأخیر در بلوغ را فرصتی حیاتی برای توسعه مغزهای بزرگتر و کسب مهارتهای پیچیده اجتماعی و بقا میدانند.
اما پرسش اصلی این است که این ویژگی منحصر به فرد دقیقاً چه زمانی در تاریخ تکامل ما ریشه دوانده است؟ دندانها بایگانی دقیق تاریخچه رشد مطالعهای نوین که نتایج آن در مجلهی معتبر نیچر منتشر شده، با تحلیل دندانهای یک جوان باستانی، زمانبندی آغاز این روند را به حدود یک میلیون و ۸۰۰ هزار سال پیش میرساند. این کشف، ساعت تکاملی رشد آهسته را حدود نیم میلیون سال زودتر از شواهد قبلی تنظیم میکند.
تحلیل فسیل دمانیسی با تکنولوژی سنکروترون تیم پژوهشی متشکل از کریستوف زولیکوفر، مارسیا پونس ده لئون از دانشگاه زوریخ و پل تافورو از مرکز تابش سنکروترون اروپا (ESRF)، بر روی فسیلهای کشف شده در دمانیسی، گرجستان تمرکز کردند. این مکان، یکی از قدیمیترین سکونتگاههای انسانها خارج از آفریقا است.
محققان با استفاده از تصویربرداری اشعه ایکس با وضوح بالا در سنکروترون، خطوط ریز رشد روی دندانهای یک نوجوان متعلق به سرده را که ۱٫۷۷ میلیون سال پیش زندگی میکرده، شمارش و تحلیل کردند. پیدایش شگفتانگیز دو سرعت رشد متفاوت نتایج بررسی خطوط رشد و نشانههای استرس روی دندانها نشان داد که این فرد در زمان مرگ حدود ۱۱.۴ ساله بوده است.
نکته کلیدی این است که اگرچه سرعت کلی رشد بدنی این انسان باستانی سریعتر از کودکان امروزی بوده، اما دندانهای آسیایش در پنج سال اول زندگی، الگوی رشد آهسته و مدرن انسانی را نشان میدهند. این الگو در حالی مشاهده شده که حجم مغز این افراد تقریباً برابر با شامپانزهها بوده است.
تغییر پارادایم در تکامل رشد انسان الیسیا ناوا، زیستباستانشناس دانشگاه ساپینزا رم، این کشف را یک سرنخ مهم برای حل معضل زمانبندی ظهور کودکی طولانی در انسانها توصیف میکند. پیش از این، شواهد از گونههایی مانند استرالوپیتکوس آفارنسیس (۲.۴ میلیون سال پیش) نشان میدادند که رشد با سرعت شامپانزهای اتفاق میافتد.
گونه هومو آنتسسور (۱.۲ میلیون سال پیش) در اسپانیا اگرچه نشانههای کندی رشد داشت، اما هنوز به سطح انسان مدرن نرسیده بود. فسیل دمانیسی اکنون قدیمیترین مدرک برای آغاز این استراتژی منحصر به فرد است. پیامدها و پرسشهای باقیمانده این یافتن الگوهای رشد مدرن در دندانهای یک موجود با مغز کوچک، نظریههای کلاسیک را که رشد آهسته را مستقیماً نتیجه بزرگ بودن مغز میدانند، به چالش میکشد.
محققان فرضیه میگذارند که این تأخیر در بلوغ دندانها ممکن است برای تسهیل انتقال دانش بین نسلی، یادگیری مهارتهای سنگینسازی ابزار، یا تطبیق با محیطهای متغیر و اجتماعی پیچیده تکامل یافته باشد، پیش از آنکه مغز به اندازه فعلی برسد. با این حال، محققان هشدار میدهند که انسان دمانیسی تنها یک شعبه از درخت تکاملی است و نیاکان مستقیم ما (هومو ساپینس) ممکن است الگوهای رشد متفاوتی داشته باشند. >>
