در ۳۰ اکتبر ۱۹۸۵ شاتل فضایی چلنجر در بیست و دومین مأموریت برنامه شاتل با نام استیاس-۶۱-ای از مرکز فضایی کندی در فلوریدا پرتاب شد. این مأموریت ماژول آزمایشگاه فضایی ناسا و آژانس فضایی اروپا را همراه با ۷۶ آزمایش علمی به مدار انتقال داد و با موفقیت کامل روبرو گردید.
پرتاب استیاس-۶۱-ای
شاتل چلنجر ساعت ۱۲۰۰ بعدازظهر از مجتمع پرتاب ۳۹ بلند شد. این نخستین مأموریت شاتل بود که عمدتا توسط آلمان غربی تأمین مالی و اجرا گردید و تنها پروازی بود که با هشت سرنشین انجام شد.
اعضای تیم شامل هاتسفیلد (فرمانده)، استیون ناگل (خلبان)، بانی دانبار، جیمز بوچلی، گیون بلوفورد (متخصصان مأموریت)، ارنست مسرشمید و ریچارد فورر از آلمان غربی، و ووبو اوکلس به عنوان اولین فضانورد هلندی از آژانس فضایی اروپا بود که همگی متخصصان بار محسوب میشدند.
وظیفه اصلی این مأموریت، اجرای سری آزمایشهایی بود که تقریبا همه مربوط به پدیدههای ریزگرانش بودند. دو مأموریت جانبی دیگر شامل استقرار ماهواره GLOMR و انجام پنج آزمایش پردازش مواد در یک محفظه جداگانه نصبشده بر روی مدارگرد میبودند.
آزمایشات و نتایج
ناسا مدیریت شاتل و مسئولیت ایمنی و کنترل کلی پرواز را بر عهده داشت، در حالی که آلمان غربی مسئول تحقیقات علمی در طول مأموریت هفت روزه بود. دامنه آزمایشها گسترده بود و در زمینههای متنوعی انجام گرفت.
در حوزه فیزیک سیالات، آزمایشهایی در مورد مویینگی، همرفت مارانگونی، پدیدههای انتشار و نقاط بحرانی اجرا شد. آزمایشهای انجماد شامل رشد تککریستال و کامپوزیتها گردید.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری از دریاچههای Clearwater در کبک، کانادا (چالههای برخورد شهاب سنگ) که در طول ماموریت تهیه شد.
مطالعات بیولوژیکی نیز عملکرد سلول، فرآیندهای رشد و توانایی گیاهان در درک گرانش را پوشش میداد. آزمایشهای پزشکی بر روی ادراکات گرانشی انسان، فرآیندهای سازگاری در فضا و تعامل سرعت-زمان در کار فضانوردان متمرکز بود.
فضانوردان به دو تیم تقسیم شدند و در شیفتهای کاری مشغول به کار بودند تا اطمینان حاصل شود که فعالیتهای آزمایشگاهی به صورت ۲۴ ساعته ادامه یابد.
ماهواره GLOMR با موفقیت مستقر گردید و پنج آزمایش نصبشده بر روی ساختار جداگانه پشت ماژول مدارگرد دادههای ارزشمندی را فراهم آوردند.
این مأموریت آخرین پرتاب موفقیتآمیز شاتل فضایی چلنجر بود، زیرا این فضاپیما در پرتاب بعدی خود نابود شد.