مکان احتمالی پارانویا در مغز توسط دانشمندان ییل شناسایی شد
تیمی از پژوهشگران روانپزشکی دانشگاه ییل با بررسی نتایج یک آزمون ساده در انسانها و میمونهای رزوس، مکان احتمالی پارانویا یا بدگمانی در مغز را کشف کردهاند. نتایج این مطالعه نشان میدهد که رفتار پارانویا ناشی از اختلال در عملکرد سلولهای مغناطیسی تا لاموس میانی-پشتی و قشر اوربیفرونتال به وجود میآید.
پارانویا معمولا به عنوان یک رفتار غیرعقلانی شامل نگرانی بیشازحد تعریف میشود. این اختلال ریشه در افراط مکانیسمهای بسیار عقلانی دارد که به انسانها امکان میدهد نظم خود را در محیطهای پرآشوب حفظ کنند. اگرچه این مکانیسمها باعث میشوند فرد با تغییر شرایط وفق دهد، اما تشدید آنها منجر به رفتارهای مخرب مانند کنارهگیری از اجتماعات و بدگمانی در روابط و محیط کار میشود.
کشف مکان پارانویا در مغز
دانشمندان از آزمونی به نام یادگیری با زگشتی مبتنی بر احتمال استفاده کردند. در این آزمون، شرکتکنندگان برای کسب جایزه نمادهایی را انتخاب میکردند که هر کدام احتمال موفقیت متفاوتی داشتند. پس از نیمهی مسیر، نتایج تغییر کرد تا محتملترین نماد به گزینه اشتباه و نامحتملترین نماد به به ترین انتخاب تبدیل شود.
شش میمون از بیست میمون دچار اختلال در هسته تا لاموس پشتی یا ناحیهای از قشر پیشپیشانی بودند. انسانها نیز پرسشنامهای تکمیل کردند تا سطح پارانویا و علائم افسردگی در آنها مشخص گردد. پژوهشگران رفتار دو گروه را قبل و بعد از تغییر قوانین بازی بررسی کردند تا تأثیر بخشهای مختلشده مغز بر توانایی سازگاری مشخص شود.
دادهها نشان داد که سلولهای مغناطیسی تا لاموس میانیپشتی و نواحی خاص قشر اوربیفرونتال به نام نواحی واکر ۱۱، ۱۳ و ۱۴ بر رفتار میمونها تأثیرگذار بودهاند. میمونهایی با آسیب در نواحی واکر پس از تغییر قوانین، هیچ تغییری در رفتار نشان ندادند و به انتخاب گزینههای قبلی ادامه دادند. در مقابل، میمونهایی با اختلال در به صورت مکرر بین گزینهها جابهجا شدند، انگار تصور میکردند سیستم بازی همیشه با انتخابهایشان ناسازگار است.
این الگوهای رفتاری در میمونها شباهت زیادی به رفتار انسانهایی داشت که سطح پارانویا با لاتری داشتند. کشف ارتباط بین مکان مشخص مغز و رفتار پارانویا میتواند در آینده مبنای توسعه روشهای در مانی مؤثرتر قرار گیرد. نتایج این تحقیق در ژورنال منتشر شده است.
