تحقیقات جدید کف پای صاف علتی برای درد و آسیبهای استخوانی نیست, برای سالها باور رایجی در میان عموم و حتی برخی متخصصان وجود داشته که افراد دارای کف پای صاف، بیشتر در معرض دردها و مشکلات عضلانی-اسکلتی هستند. این دیدگاه که ریشه در قرنهای گذشته دارد، در نیمه دوم قرن بیستم میلادی به یک اصل پذیرفتهشده در پزشکی پودیاتری تبدیل شد.
ریشههای یک مفهوم غلط در پزشکی پا در دهههای گذشته، متخصصان پا در ایالات متحده معیارهای پای طبیعی را تعریف کردند که بر اساس آن، عدم وجود قوس مشخص یا صاف بودن پاشنه، نشانهای از ناهنجاری آناتومیک و عامل پیشنیاز آسیبپذیری تلقی میشد.
تحلیل جامع متاآنالیزی بر روی پژوهشهای پیشین، به نتیجهای متفاوت رسیدند.
نتایج این مطالعه که در نشریه معتبر منتشر شده، نشان میدهد تقریباً هیچ ارتباط معنادار آماری بین صاف بودن کف پا و افزایش ریسک ابتلا به اختلالاتی نظیر درد پاشنه، زانو یا لگن وجود ندارد. نظر استاد گابریل موازان درباره آناتومی پا استاد گابریل موازان، یکی از نویسندگان اصلی این تحقیق، توضیح میدهد بررسی کل دادههای موجود نشان میدهد که کف پای صاف تنها در موارد بسیار محدود (سه تا چهار مورد) با ریسک بالا همراه است.
بنابراین، هیچ یک از این اشکال آناتومیک برتری یا נחיתت پزشکی ندارند. پیامدهای بیاساس بودن این باور در درمان این افسانه پزشکی منجر به تداخلهای درمانی غیرضروری، تجویز کفشهای اورتپدیک و پتویهای تصحیحی بیدلیل، و ایجاد نگرانی روانی در بیماران شده است. در حالی که محققان تأکید میکنند کف پای صاف بدون علائم بالینی، یک تنوع آناتومیک طبیعی است که نیازی به درمان ندارد.
ضرورت تغییر رویکرد در آموزش پزشکی دکتر موازان بر لزوم اصلاح برنامههای درسی دانشگاهی برای فیزیوتراپیستها، پودیاتریستها و پزشکان عمومی تأکید دارد. او میگوید باید آموزش دادن این مفهوم که کف پای صاف یک بیماری است، متوقف شود. سختترین چالش، متقاعد کردن جامعه پزشکی و بیماران به این واقعیت است که صاف بودن کف پا، عامل خطر مستقل برای آسیبهای آینده نیست.
