چرا عدم وجود ابرزمین در منظومه شمسی برای حیات روی زمین حیاتی است؟, تحقیقات جدید دانشمندان موسسه فناوری فلوریدا نشان میدهد که اگر یک ابرزمین در بخش درونی منظومه شمسی وجود داشت، ثبات اقلیمی زمین به شدت مختل شده و سیاره ما را برای حیات ناهنجار میساخت. این مطالعه که توسط امیلی سیمپسون و هوارد چن انجام شده، پیامدهای گرانشی وجود سیارات پرجرمتر از زمین و کوچکتر از نپتون را در محدوده داخلی منظومه بررسی کرده است.
ابرزمینها رایجترین سیارات کهکشان هستند، اما در منظومه ما وجود ندارند ابرزمینها یکی از پرطرفدارترین گونههای سیارات در کهکشان راهشیری محسوب میشوند، با این حال منظومه شمسی ما فاقد این نوع سیاره در ناحیه درونی است.
نتایج حیرتانگیز بود حتی وجود یک ابرزمین میتواند دینامیک مداری زمین، زهره و مریخ را به هم بریزد. شبیهسازیهای کامپیوتری سناریوی وحشتناک برای سیارات درونی دانشمندان چندین مدل از یک ابرزمین فرضی به نام فدرا را با جرمهای متفاوت (از کمی سنگینتر از زمین تا ۱۰ تا ۲۰ برابر جرم زمین) و در مسیرهای مداری گوناگون بین مریخ و مشتری شبیهسازی کردند.
یک ابرزمین در مدار کج، زمین، زهره و مریخ را به مدارهای بیضی و ناپایدار سوق میدهد. پیامدهای اقلیمی فصول ناپایدار و عصر یخبندانهای ناگهانی جاذبه قوی ابرزمین باعث میشود مدار سیارات کوچک درونی غیرمرکز، کج و به طور مداوم در حال تغییر شود. این پدیده منجر به تابستانها و زمستانهای شدید و ناگهانی، و همچنین ورود و خروج سریع سیارات از عصر یخبندان میشود.
برای حیات، حداقل ثبات اقلیمی پیشنیاز تکامل است؛ شرایطی که در مجاورت ابرزمین از بین میرود. بنابراین سیارات سنگی در ناحیه سکونتپذیر ستارگان دیگر، اگر همسایه ابرزمین باشند، احتمالاً برای حیات نامناسب خواهند بود. شانس ما در منظومه شمسی ثبات ناشی از غیاب ابرزمین مطالعه نشان میدهد که عدم وجود ابرزمین در ناحیه درونی منظومه شمسی، عاملی کلیدی در حفظ ثبات مداری و اقلیمی زمین بوده است.
اگر در دوران شکلگیری منظومه، غولهای گازی مانند مشتری کمی کمتر رشد میکردند، فضا برای تشکیل یک ابرزمین فراهم میشد و تاریخ حیات روی زمین ممکن است هرگز آغاز نمیشد. این کشف اهمیت معماری منظومه شمسی را برای ظهور و تداوم حیات برجسته میسازد.
