آیا انسانهای اولیه ساوانا را به جنگل ترجیح دادند؟ شواهد جدید فرضیه کلاسیک را چالش میدهند
پژوهشهای اخیر در مورد زیستگاههای اولیه انسانتبارها نشان میدهد که داستان خروج از جنگل و ورود به ساوانا به اندازه نظریههای کلاسیک ساده نیست. بریجیت سنوت، محقق مشهور، در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد که فرضیه معروف ساوانا دیگر قابل پذیرش نیست، زیرا کشفهای جدید مانند اررین که ۶ میلیون سال پیش زندگی میکرده، نشان میدهد این انسانتبار در محیط جنگلی دوپا راه میرفته است.
آردیپیتکوس رامیدوس نیز از ۴٫۴ میلیون سال پیش هم در میان درختان زندگی میکرده و هم به صورت عمودی راه میرفته است. این شواهد ثابت میکند که راهرفتن دوپا در جنگل آغاز شده، نه در ساوانا. در غار پانگا یا سعیدی در کنیا، آثار انسانی ۷۸ هزار ساله در منطقهای ترکیبی از جنگل بارانی و علفزار یافت شده که ساکنان آن تور و ابزارهای بیدوام برای شکار حیوانات کوچک میساختند.
در جنوب شرق آسیا، گونههایی مانند هابیتها در جزیره فلورس اندونزی تا ۵۰ هزار سال پیش در جنگلهای انبوه زندگی میکردند و انسان لوزونی در فیلیپین حداقل ۱۳۴ هزار سال پیش در جنگلهای متراکم حضور داشت. این گونهها نشان میدهند انسانتبارها در محیطهای جنگلی با موفقیت سازگار شده بودند و نیازی به ابزارهای سنگی پیچیده نداشتند، زیرا از بامبو و مواد چوبی ابزار میساختند.
مقایسه با نزدیکترین خویشاوندان زنده ما یعنی شامپانزهها، گوریلها و اورانگوتانها که همه در سایه درختها تکامل یافتهاند، در حالی که انسانها و نئاندرتالها برای راهرفتن عمودی روی زمین سازگار شدهاند، نشان میدهد جد مشترک ما حدود ۷ میلیون سال پیش میمون انساننما جنگلی بوده است. بنابراین خروج از درختها تدریجی و پیچیدهتر از یک مهاجرت ساده به سمت ساوانا بوده است.
