مأموریت اس‌تی‌اس ۱۳۳ پروازی ۱۱ روزه بود تا یک ربات انسان‌نما به نام ربونات و یک اتاق ذخیره‌سازی جدید به نام لئوناردو را به ایستگاه فضایی بین‌المللی تحویل دهد. این مأموریت به دلیل مشکلات فنی مخزن خارجی و تا حدی محموله، تحت تأثیر چندین تاخیر قرار گرفت.
ناسا در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹ اسامی فضانوردان را اعلام کرد و آموزش در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز شد. سرنشینان اصلی متشکل از فرمانده استیون لیندزی، خلبان اریک بو و متخصصان مأموریت آلوین درو، تیموتی کوپرا، مایکل بارت و نیکول استات بودند.
بااین‌حال، حدود یک ماه قبل از پرتاب، اعلام گردید که استفن بوون پس از مجروح‌شدن کوپرا در یک تصادف با دوچرخه، جایگزین او خواهد شد. هر شش فضانورد این مأموریت قبلا حداقل یک پرواز فضایی انجام داده بودند.
دستاوردها
فضانوردان این شاتل یک پرواز تقریبا بی‌عیب و نقص ۱۳ روزه را اجرا کردند تا یک ماژول جدید را به ایستگاه فضایی بین‌المللی اضافه نمایند. این ماژول به ساکنان آنجا کمک می‌کرد تا آزمایشگاه مدار را برای تحقیقات راه‌اندازی کنند و آزمایشات خود را ادامه دهند.
فضانوردان دو راهپیمایی فضایی را تکمیل کردند، ماژول چند منظوره دائمی را در ایستگاه فضایی نصب نمودند و یک سکوی حمل قطعات یدکی را به ایستگاه متصل کردند.
شاتل در روز چهارشنبه، ۹ مارس، از میان آسمان‌های عمدتا صاف بر فراز فلوریدا به پرواز درآمد. لیندزی دیسکاوری را در ساعت ۱۱۵۷ صبح به وقت شرق آمریکا به باند فرودگاه مرکز فضایی کندی ناسا هدایت کرد.
<figcaption class="wp-element-caption"بازگشت سرنشینان دیسکاوری به زمین
پس از فرود، آخرین پرواز شاتل فضایی دیسکاوری با جشن در مرکز فضایی کندی ناسا آمیخته شد. استیو لیندزی، فرمانده اس‌تی‌اس ۱۳۳ در این لحظه گفت خیلی خوشحالم که اینجا در کندی، خانه دیسکاوری، فرود آمدیم. با گذشت هر دقیقه، من درواقع غمگین و غمگین‌تر می‌شوم که این آخرین پرواز است و می‌دانم که همه افرادی که با برنامه شاتل درگیر هستند، همین احساس را دارند.
