آئودی؛ نخستین سدان برقی دیفرانسیل عقب آئودی پس از یک قرن, سدانهای با محرک عقب، همواره بخشی پرطرفدار و پر از بازار خودروسازی بودهاند، اما شرکت آلمانی آئودی برای نزدیک به یکصد سال از ورود به این بخش پرهیز کرده بود. این روند با معرفی آئودی به پایان رسید، چرا که این خودروی برقی نخستین سدان دیفرانسیل عقب آئودی از زمان مدل ۹۲۰ در دهه ۱۹۳۰ محسوب میشود. چرا آئودی قرنها از سدان دیفرانسیل عقب فاصله گرفت؟
استراتژی آئودی در طول تاریخ بر پایه سیستم چهارچرخ محرک کواترو و معماری موتور طولی با دیفرانسیل جلو شکل گرفته است. شهرت این برند با تکنولوژی کواترو ساخته شده و اکثر مدلهای فعلی آن از پلتفرمهای دیفرانسیل جلو بهره میبرند. تنها استثنای تاریخی پیش از، سوپرکار و کراساوور قیمتی بودند که از چیدمان دیفرانسیل عقب استفاده میکردند.
ریشههای معماری آئودی و تغییر پارادایم در عصر برقی ریشههای مهندسی آئودی به سال ۱۹۳۲ و تشکیل اتویونیون برمیگردد. معماری کلاسیک این برند، مبتنی بر موتور طولی و انتقال نیرو به چرخهای جلو بود که با مدل DKW پس از جنگ جهانی دوم تثبیت شد.
اما حذف موتور سوختی و جعبه دنده در خودروهای برقی، موانع فنی ساخت سدان دیفرانسیل عقب را از بین برد. در پلتفرمهای برقی، نصب موتور الکتریکی روی محور عقب بسیار سادهتر و کارآمدتر است، زیرا نیازی به انتقال قدرت مکانیکی پیچیده از جلو به عقب وجود ندارد. به همین دلیل رقبای مستقیم مانند تسلا مدل S، بیامو و مرسدس EQE همگی از چیدمان دیفرانسیل عقب (و یا دو موتوره) بهره میبرند.
آئودی با وفاداری به این منطق مهندسی، فصل جدیدی در تاریخ ۱۰۰ ساله برند آغاز کرده است.
