تحلیل چالشهای اینتل پس از استعفای پت گلسینگر؛ آینده فاندری و وابستگی به کمکهای دولتی, خروج پت گلسینگر از منصب مدیرعامل اینتل، موجی از سوالات در مورد آینده استراتژیک این غول تراشه را به وجود آورده است. اگرچه دیوید زینسنر، یکی از مدیران عامل موقت، در چهارم دسامبر ۲۰۲۴ تأکید کرد که استراتژی کلی شرکت تغییر نخواهد کرد، اما ناظران بازار و تحلیلگران مالی سیگنالهای متفاوتی را رصد کردهاند.
برنامههای گلسینجر و وابستگی به قانون CHIPS مهمترین ستون فقرات استراتژی گلسینگر، جذب کمکهای مالی سنگین از دولت متحده ایالتها تحت قانون CHIPS بود.
هدف واشنگتن، کاهش وابستگی زنجیره تامین تراشههای پیشرفته از آسیا و بهویژه تایوان بود، مسألهای که با تشدید تنشهای تجاری با چین حیاتیتر شده است. تغییر رویکرد از تولید به طراحی؟ بلافاصله پس از کنارهگیری گلسینگر، فرانک یری، رئیس هیئت مدیره اینتل، بیانیهای داد که تمرکز اصلی شرکت باید روی طراحی و توسعه محصولات متمرکز شود، نه تولید فیزیکی تراشهها. این موضع، شایعات جداسازی یا فروش بخش فاندری را تقویت کرده است.
سال ۲۰۲۳ زیان عملیاتی ۷ میلیارد دلاری ثبت کرده و سهام شرکت از ابتدای ۲۰۲۴ تا کنون بیش از ۵۰ درصد افت کرده است.
موانع حقوقی و سیاسی پیش رو اجرای چنین تصمیمی ساده نیست. قراردادهای قانون CHIPS الزامات سختگیرانهای دارد؛ هرگونه تغییر مالکیت در بخش فاندری مشروط به پذیرش تعهدات سرمایهگذاری توسط خریدار یا خطر طلب بازگشت کمکها از وزارت بازرگانی است. علاوه بر این، اینتل تنها آمریکا در تولید تراشههای پیشرفته محسوب میشود و الحفاظت از این ظرفیت، اولویت امنیت ملی است.
وضعیت این قانون در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ نیز ابهام دارد و تصمیمات آینده واشنگتن نقش تعیینکنندهای خواهد داشت. چالش یافتن خریدار و تضمین تامین تراشه پاتریک مورهد از یادآور میشود که یافتن خریدار برای کارخانههای اینتل دشوار است؛ خریدار باید هم توانایی مالی خرید را داشته باشد و هم تخصص مدیریت فابریک پیشرفته.
شرکتهایی مثل TSMC یا سامسونگ با موانع نظارتی روبرو هستند و صندوقهای سرمایهگذاری بزرگ مانند نیز ریسک بالا را تحمل میکنند. در همین حال، برخی از ورود صندوقهای ثروت مستقل خاورمیانه به پرونده سخن میگویند. نیاز استراتژیک به تضمین تامین حتی در صورت فروش فاندری، اینتل همچنان برای پردازندههای PC و دیتاسنتر به تراشه نیاز دارد و باید زنجیره تامین خود را تضمین کند.
در شرایطی که ظرفیت تولید جهانی محدود است و TSMC سهم بزرگ بازار را میکند، قطع رابطه با تولید داخلی میتواند اینتل را در موقعیت دردناکی در برابر رقبا قرار دهد. تجربه AMD در سال ۲۰۰۶ نشان داد که جداسازی طراحی و تولید فرایندی طولانی و پرخطر است. نتیجهگیری اینتل در نقطه عطفی تاریخی قرار دارد.
تصمیم نهایی بین حفظ مدل یکپارچه (IDM) با هزینههای سنگین و ریسک بالا، یا پذیرش مدل فابلس با وابستگی به فاندریهای خارجی، نه تنها سهم اینتل را بلکه استراتژی آمریکا برای استقلال در نیمهرساناها را برای سالهای آینده شکل خواهد داد.
