تایرها منبع اصلی یکچهارم آلودگی میکروپلاستیک؛ خطرات شیمیایی و راهکارهای کاهش, تحقیقات جدید نشان میدهد که فرسایش تایرهای خودرو مسئولیت حدود یکچهارم کل آلودگی میکروپلاستیکی در محیط زیست را بر عهده دارد. این مساله فراتر از یک مشکل بصری است، چرا که ذرات ریز تایر ترکیبی سمی از مواد شیمیایی را به آب، خاک و هوا منتقل میکنند.
ترکیب شیمیایی پیچیده و مخرب ذرات تایر تایرها تنها از لاستیک طبیعی و مصنوعی ساخته نشدهاند؛ بلکه صدها افزودنی شیمیایی در ساختار آنها گنجانده شده تا دوام، انعطافپذیری و مقاومت در برابر حرارت را تضمین کنند.
زینک اکساید ضروری برای تایر، سمی برای آبزیان زینک اکساید حدود ۰.۷ درصد وزن تایر را تشکیل میدهد و نقش حیاتی در فرآیند واکنسازی لاستیک و افزایش عمر تایر ایفا میکند. با وجود این، تحقیقات اثبات کردهاند که حتی مقادیر اندک از این فلز سنگین برای ماهیها و موجودات آبزی بسیار سمی است و میتواند زنجیره غذایی آبزی را مختل کند.
۶پیپیدی و تبدیل به قاتل ماهیها ماده ۶پیپیدی (6PPD) برای جلوگیری از ترکخوردگی تایر ناشی از اوزن و اشعه ماوراء بنفش به کار میرود. وقتی این ماده با آب باران و اکسیژن در تماس میآید، به ترکیبی به نام ۶پیپیدیکینون (6) تبدیل میشود.
تأثیر وزن خودرو و چالش خودروهای برقی رابطه مستقیمی بین وزن خودرو و نرخ فرسایش تایر وجود دارد. خودروهای سنگینتر فشار بیشتری بر تایرها وارد میکنند و در نتیجه حجم بیشتری از ذرات میکروپلاستیک تولید میکنند. این موضوع برای خودروهای برقی (EV) چالشبرانگیز است، زیرا بستههای باتری سنگین آنها باعث افزایش قابلتوجه وزن کل خودرو شده و نرخ فرسایش تایر را نسبت به خودروهای بنزینی معمولی بالا میبرد.
راهکارهای سیاستگذاری و اصل آلودهکننده میپردازد کارشناسان صنعت خودرو مانند نیک مولدن و فلیکس لیچ پیشنهاد میدهند که دولتها بر اساس اصل آلودهکننده میپردازد، مالیات مبتنی بر وزن خودرو را اجرا کنند. این رویکرد دو هدف اصلی دارد اول، ترغیب تولیدکنندگان به طراحی خودروهای سبکتر و بهینهسازی مصرف مواد؛ دوم، هدایت مصرفکنندگان به سمت خرید خودروهای با وزن کمتر و دوچرخه یا حملونقل عمومی.
شاخههای ناشناخته و ضرورت استانداردسازی با پیشرفت دانش، همچنان شکافهای اطلاعاتی بزرگی وجود دارد. ما دقیقاً نمیدانیم این ذرات تا چه مسافتی از جاده پراکنده میشوند، در کدام لایههای خاک یا رسوبات انباشته میشوند و تأثیرات متقابل آنها با سایر آلایندهها چگونه است. شناسایی افزودنیهای سمیتر، درک رفتار انتقال در محیط زیست و تعیین گونههای حساس (مانند حساسیت بالا برخی ماهیها به ۶پیپیدیکینون) از اولویتهای تحقیقاتی است.
در نتیجه، تدوین روشهای استاندارد اندازهگیری و وضع مقررات سختگیرانه برای محدود کردن انتشار این سموم، گام ضروری برای حفظ زیستبوم است.
