به مناسبت هشتم ربیع‌الاول، سالروز شهادت امام حسن عسکری (ع) گرامی‌داشت می‌شود. ایشان در سال ۲۳۲ هجری قمری متولد شدند، فرزند امام علی بن محمد هادی (ع) و مادر زاهد و پارسایی به نام حدیثه. در سن بیست و دو سالگی و پس از شهادت امام هادی (ع) به مقام امامت رسیدند و عمر مبارک خود را به هدایت شیعیان وقف نمودند، در حالی که جامعه اسلامی در شرایط پیچیده‌ای سرشار از فتنه‌ها و فرقه‌های انحرافی به سر می‌برد.
سیره امامان (ع) ابعاد گوناگونی دارد و یکی از مهم‌ترین آن‌ها دفاع از حریم عقاید، معارف و فرهنگ اسلام ناب است. اهل‌بیت (ع) حتی در سخت‌ترین اوضاع در برابر تحریف‌گران و راهزنان راه عقیده ایستادند و بر علمای شیعه تأکید داشتند که در حفظ مرز‌های اعتقادی و فرهنگی اسلام مقتدر بمانند. امام باقر (ع) در این باره فرموده‌اند علمای شیعه ما همانند مرزدارانی‌اند که در برابر ابلیس و لشکر‌هایش صف کشیده‌اند و از حمله به ضعفای شیعه جلوگیری می‌کنند؛ ارزش آن علمایی که خود را در معرض دفاع قرار داده‌اند، هزاران بار بالا‌تر از مجاهدانی است که در برابر دشمنان جغرافیایی می‌جنگند، چرا که علمای شیعه نگهبان دین و عقاید دوستان ما هستند.
امام حسن عسکری (ع) هم در عصر پدر و هم در دوران شش‌ساله امامت خود، علاوه بر مبارزه با طاغوت، با فرقه‌هایی که به نام اسلام، دین را تحریف می‌کردند درگیر بودند و مکررا از خطر آنان به شیعیان خویش هشدار می‌دادند. آن حضرت با مواضع قاطع، افشای افکار نادرست و مانع از گسترش آن‌ها گردید، زیرا وجود این فرقه‌ها مانع بزرگ پیش روی تعمیق و رشد اسلام ناب بود و سبب تقویت دشمنان و طاغوت‌ها می‌گردید.
در طول شش سال امامت، امام (ع) با سه خلیفه عباسی یعنی معتز، مهتدی و معتمد روبرو بودند. به سبب پاسداری از اساس تشیع و ارکان اسلام، همواره در زندان‌های مختلف و تحت شکنجه‌های سنگین به سر می‌بردند، به‌گونه‌ای که درباره ایشان همانند امام کاظم (ع) گفته می‌شد هرگز از زندان به زندان دیگر منتقل می‌شود. معتز عباسی به سعید حاجب، جلاد خود، دستور داد تا امام (ع) را به کوفه ببرد و در مسیر عنق او را بزند. در عصر خلافت معتمد نیز مدتی در زندان صالح بن وصیف زندانی بودند.
راز تمام این فشار‌ها، زندان‌ها و سرانجام مسموم شدن و شهادت امام (ع) جز دفاع از اسلام در برابر تحریف‌ها و گزند طاغوت‌ها تا آخرین نفس نبود. امام حسن عسکری (ع) برای حفظ این آرمان مقدس، پیوسته با شیعیان در تماس بود، نمایندگان او در سراسر سرزمین‌ها حضور داشتند و مکاتباتشان به یاران می‌رسید. از سوی دیگر، بر اساس روایات فرا‌وان، مسلمانان می‌دانستند که حضرت قائم (عج)، خردکننده کاخ طاغوت‌ها و محیی آئین ناب اسلام، از نسل ایشان است؛ از این رو دشمنان نسبت به امام (ع) خطر بیش‌تری احساس می‌کردند. محدث قمی می‌نویسد سه نفر از خلفای عباسی تصمیم به کشتن امام حسن عسکری (ع) گرفتند، چون خبر رسیده بود که حضرت مهدی (عج) از صلب ایشان ظاهر می‌شود.
منبع مهر
