ریچارد وایسبورد، روان‌شناس و مدرس دانشگاه هاروارد، در ماه‌های اولیه سال ۲۰۲۰ همزمان با قرنطینه‌ی جهانی کووید-۱۹، مطالعه‌ی جدیدی را آغاز کرد. او معتقد بود تنه‌ایی یا شبح آن در همه جا حضور دارد. دو سال پیش‌تر، مطالعه‌ای از سیگنا، ارائه‌دهنده‌ی بیمه، نشان داده بود که ۴۶ درصد از آمریکایی‌ها گاهی یا همیشه احساس تنه‌ایی می‌کنند؛ این رقم در سال ۲۰۱۹ به ۵۲ درصد افزایش یافت. وایسبورد پیش‌بینی می‌کرد که در دوران قرنطینه این آمار بسیار بالا‌تر خواهد رفت.
وایسبورد می‌خواست درک کند تنه‌ایی برای افراد تنها چه احساسی است، عواقب احتمالی آن چیست و چه عواملی باعث آن می‌شوند. پاسخ به این سوالات دشوار است زیرا تنه‌ایی یک احساس مرکب و چند‌بعدی است که غم، اضطراب، ترس و دلشکستگی را در بر می‌گیرد. تجربه‌ی تنه‌ایی کاملا شخصی و درونی است و به نحوه‌ی تفکر فرد بستگی دارد؛ یک کارمند در خواربارفروشی شلوغ می‌تواند به شدت تنها باشد، در حالی که فردی که در غار زندگی می‌کند می‌تواند تنه‌ایی را در خوشبختی کامل تحمل کند.
تنه‌ایی نباید با انزوا اشتباه گرفته شود. بیش‌تر محققان همچنان از تعریفی استفاده می‌کنند که تقریبا سه دهه پیش توسط روان‌شناسان اجتماعی ابداع شده تنه‌ایی به عنوان تفاوت بین سطوح مطلوب و دست‌یافته در روابط اجتماعی فرد. این تعریف نیز متأسفانه بسیار ذهنی باقی مانده است.
وایسبورد که پروژه‌ای در هاروارد در مورد سلامت و رفاه را رهبری می‌کند، برای درک بحران فعلی تنه‌ایی، یک نظر‌سنجی ۶۶ سوالی طراحی کرد و آن را برای حدود ۹۵۰ نفر در سراسر ایالات متحده ارسال نمود. به استثنای چند عبارت مستقیم مانند در چهار هفته گذشته چند بار احساس تنه‌ایی کرده‌اید؟، اکثر سوالات به‌طور غیر‌مستقیم تنه‌ایی را از زوایای مختلف بررسی می‌کردند؛ مثلا آیا افرادی در زندگی شما وجود دارند که نظرات شما را در مورد موارد مهم جویا شوند؟
برخی دیگر از سوالات پرسش‌نامه شامل مواردی بود آیا احساس می‌کنید بیش‌تر با مردم ارتباط برقرار می‌کنید تا آن‌ها با شما؟ یا آیا کسی بیش از چند دقیقه وقت گذاشته تا از حال شما بپرسد طوری که احساس کنید واقعا به شما اهمیت می‌دهد؟
وقتی نتایج به دست آمد، وایسبورد از گستردگی مشکل شوکه شد ۳۶ درصد از پاسخ‌دهندگان در ماه گذشته احساس تنه‌ایی مزمن و ۳۷ درصد نیز احساس تنه‌ایی گهگاه‌ی را تجربه کرده بودند. در میان کسانی که احساس تنه‌ایی می‌کردند، ۴۶ درصد گفتند که بیش‌تر با مردم ارتباط برقرار می‌کنند تا مردم با آن‌ها، و ۱۹ درصد احساس می‌کردند که هیچ‌کس خارج از خانواده اصلا به آن‌ها اهمیت نمی‌دهد.
در فوریه ۲۰۲۱، در حالی که هاروارد قصد داشت کلاس‌های حضوری را از سر بگیرد، تیم وایسبورد نتایج نظر‌سنجی را منتشر کرد و بر مسائل اجتماعی عمیق در آمریکا تأکید نمود. این یافته‌ها توجه زیادی را به خود جلب کرد و بسیاری خود را در آن شریک دیدند.
یک نظر‌سنجی از مؤسسه‌ی گالوپ در سال ۲۰۲۱ نشان داد که ۲۵ درصد از بزرگسالان اغلب احساس تنه‌ایی می‌کنند و تقریبا ۴۰ درصد از جوانان به‌طور منظم چنین احساسی دارند. اگرچه این اعداد اندکی بهبود یافته، ۲۵ درصد از آمریکایی‌ها هنوز نسبت به قبل از دنیاگیری احساس تنه‌ایی بیش‌تری می‌کنند.
<span class="typography__StyledDynamicTypographyComponent-t787b7-0 kEXAfZ"عکاس: Andrew Gook
سال گذشته، ویویک مورتی، جراح عمومی ایالات متحده، گزارشی منتشر کرد که در آن تنه‌ایی را یک بیماری همه‌گیر نامید که بیش‌تر از دیابت یا چاقی بر آمریکایی‌ها تأثیر می‌گذارد. همچنین سازمان جهانی بهداشت تنه‌ایی را به‌عنوان یک نگرانی جهانی برای سلامت عمومی طبقه‌بندی کرد. تنه‌ایی مانند افسردگی و اضطراب به یک موضوع داغ در فرهنگ تبدیل شده و تولید مقالات متعدد، کتاب‌های خودیاری، پادکست‌ها و حتی استارتاپ‌هایی با تمرکز بر تنه‌ایی را در پی داشته است.
ژاپن و بریتانیا حتی وزرای تنه‌ایی را منصوب کردند که وظیفه دارند عمق بحران را کنترل و بهبود بخشند، چه از طریق کمپین‌های آگاه‌ی عمومی یا ابتکاراتی مانند طرحی در بریتانیا که در آن از نامه‌رسان‌ها خواسته شد تا با ساکنان مسن در مسیر‌های خود تماس بگیرند.
تلاش‌ها برای رفع تنه‌ایی اغلب نشان می‌دهند که اقدامات ساده‌ای مانند تماس تلفنی، ایمیل یا ملاقات می‌تواند با بازگرداندن ارتباطات اجتماعی از‌دست‌رفته، مشکل را حل کند. با این حال، این دیدگاه پیچیدگی‌های زندگی مدرن را اشتباه درک می‌کند و ممکن است حواس را از مشکلات عمیق‌تری مانند بیگانگی، انزوا، بی‌اعتمادی و قطع ارتباط منحرف کند. این مسائل ناشی از تضعیف نهاد‌ها و سنت‌هایی است که زمانی مردم را به هم مرتبط می‌کردند و پرداختن به آن‌ها به چیزی بیش از بازگشت به گذشته نیاز دارد.
برخلاف اضطراب یا افسردگی، تنه‌ایی یک نگرانی نسبتا مدرن است. فی باند آلبرتی، مورخ، در کتاب بیوگرافی تنه‌ایی اشاره می‌کند که تنه‌ایی، طوری که ما امروز درک می‌کنیم، تا پس از دهه‌ی ۱۸۰۰ به‌طور گسترده در جهان غرب مورد بحث قرار نگرفت.
صحیح نیست که بگوییم قبل از دهه‌ی ۱۸۰۰ هیچ‌کس کلمه‌ی تنه‌ایی را نمی‌شناخت، اما تنه‌ایی همیشه با احساسات منفی همراه نبود. در حالی که این کلمه در آثار شکسپیر و رمان رابینسون کروزو ظاهر شده، تنها بودن اغلب به عنوان یک تجربه‌ی مثبت تلقی می‌شد، به ویژه در شرایط زندگی شلوغ گذشته.
فی باند آلبرتی خاطرنشان می‌کند که قبل از قرن نوزدهم، تنه‌ایی همان وزن عاطفی امروزی را نداشت. تحقیقات او نشان می‌دهد که ذکر تنه‌ایی در ادبیات انگلیسی تقریبا تا دهه ۱۸۲۰ وجود نداشت، زمانی که این اصطلاح ناگ‌هان بسیار رایج شد. این تغییر همزمان با تغییرات سریع در جامعه مانند جنگ، صنعتی‌شدن و شهرنشینی بود که جوامع سنتی را از هم پاشید و مردم را به جستجوی راه‌های جدیدی برای بیان عوارض عاطفی این تغییرات سوق داد.
در دهه‌ی ۱۹۵۰، دانشمندان آمریکایی شروع به کاوش در مورد تنه‌ایی به عنوان یک موضوع مدرن کردند و زمینه را برای مطالعات تنه‌ایی فراهم آوردند. دیوید رایزمن، جامعه‌شناس، تنه‌ایی را به تغییرات اجتماعی در آمریکای پس از جنگ مرتبط می‌دانست. رایزمن در کتاب جمعیت تنها توضیح داد که چگونه رفاه، آمریکایی‌ها را به تمرکز بر دارایی‌های مادی و مقایسه‌های اجتماعی سوق می‌دهد، رفتاری که او آن را دیگر‌محوری نامید. این پدیده، شبیه به FOMO امروزی (ترس از بقیه جا ماندن)، زمانی که مردم نمی‌توانستند به آنچه دیگران از آن لذت می‌برند دست یابند، به احساس تنه‌ایی کمک می‌کند.
برخی از متخصصان تنه‌ایی را یک وضعیت پزشکی شدید، شبیه به افسردگی، با اثرات ناتوان‌کننده می‌دانند. در یک آزمایش، روان‌شناسان لوئیز هاوکلی و جان کاچیوپو از هیپنوتیزم برای القای تنه‌ایی در شرکت‌کنندگان استفاده کردند که منجر به افزایش فشار خون و الت‌هاب آن‌ها شد و نشان دادند که تنه‌ایی مستقیما بر سلامت تأثیر می‌گذارد. هنگامی که القای تنه‌ایی تمام شد، شاخص‌های سلامتی آن‌ها بهبود یافت.
در مطالعه‌ای دیگر از هاوکلی و کاچیوپو، شرکت‌کنندگان از یک فعالیت اجتماعی کنار گذاشته شدند تا نشان دهند که تنه‌ایی، مشابه درد فیزیکی، باعث ایجاد پاسخ درد در مغز می‌شود. این پاسخ یک سیگنال بیولوژیکی است، مانند گرسنگی، که برای انگیزه دادن به ما برای جستجوی ارتباطات اجتماعی و حمایت طراحی شده است.
تنه‌ایی می‌تواند به چرخه‌ای خودتقویت‌کننده تبدیل شود، جایی که ترس و اضطراب افراد را متقاعد می‌کند که ارزش برقراری ارتباط را ندارند و باعث می‌شود احساس کنند در دام افتاده‌اند و به‌طور فزاینده‌ای منزوی شده‌اند. مطالعه‌ای که توسط دانیل مایتلند، روان‌شناس، در سال ۲۰۲۱ انجام شد، نشان داد که وقتی از افراد تنها خواسته می‌شود جزئیات شخصی را به اشتراک بگذارند، استرس زیادی را تجربه می‌کنند که نشان می‌دهد آسیب‌پذیری یک چالش بزرگ برای آن‌هاست. این امر باعث می‌شود توصیه‌های سنتی برای پیوستن به فعالیت‌های اجتماعی ناکارآمد باشد، زیرا چنین گردهمایی‌هایی برای بسیاری منسوخ شده و جذاب نیستند.
رابرت پاتنم، در کتاب بولینگ تنه‌ایی، به کاهش مشارکت آمریکایی‌ها در سازمان‌ها و گروه‌های اجتماعی اشاره کرد. تقریبا ۲۵ سال بعد، در ۲۰۲۴، تعداد کمتری از آمریکایی‌ها در مقایسه با اواسط قرن بیستم ازدواج می‌کنند. تعداد افرادی که به تنه‌ایی زندگی می‌کنند بیش از سه برابر شده و به ۲۹ درصد رسیده است. اما متاهل‌بودن لزوما از تنه‌ایی جلوگیری نمی‌کند، زیرا ازدواج بد می‌تواند بسیار منزوی‌کننده باشد؛ به همین ترتیب، تنها زیستن همیشه به معنای تنها‌بودن نیست.
حضور کمتر در مراسم مذهبی نیز مثالی از کاهش فعالیت‌های سنتی جامعه است. وایسبورد معتقد است جوامع مذهبی جایی هستند که بزرگسالان با بچه‌ها درگیر می‌شوند، از ارزش‌های اخلاقی دفاع می‌کنند و بچه‌ها را درگیر سوالات اخلاقی بزرگ می‌کنند. او می‌گوید بیش‌تر مذهبی شدن را پیشن‌هاد نمی‌کند اما در آن جنبه‌های دینی که شما احساس می‌کنید نسبت به اجداد و فرزندان خود تعهداتی دارید، ساختاری برای مقابله با غم و اندوه وجود دارد. باید بفهمیم چگونه آن جنبه‌های دین را در زندگی سکولار بازتولید کنیم.
وایسبورد و می‌لنا باتانوا، مدیر تحقیق و ارزیابی پروژه، در یک نظر‌سنجی بعدی دریافتند که بسیاری از پاسخ‌دهندگان تنه‌ایی خود را به فقدان ارتباط معنی‌دار نسبت می‌دهند، حتی زمانی که توسط دیگران احاطه شده‌اند. نزدیکی عاطفی و نه حضور فیزیکی، اغلب موضوع اصلی بود و برخی نیز احساس کم‌ارزش‌شدن یا قطع ارتباط با اطرافیانشان داشتند.
کارکردن آرامش چندانی به همراه نمی‌آورد، زیرا تعداد کمتری از آمریکایی‌ها در حرفه‌ی خود معنا می‌یابند، به خصوص با افزایش کار از راه دور، که ساخت جامعه را با مشکل مواجه می‌کند. افراد مسن‌تر به احتمال زیاد در محل کار ارتباط معنی‌دار و دوستان صمیمی پیدا کرده‌اند، در حالی که افراد جوان‌تر به دلیل تغییر به سمت دورکاری و ارتباطات مجازی با مشکل دوستیابی دست و پنجه نرم می‌کنند.
همه‌گیری تنه‌ایی، اثرات ماندگاری بر تعاملات اجتماعی گذاشته است، به طوری که بسیاری از افراد با مهارت‌های اجتماعی ضعیف از قرنطینه خارج شدند. همچنین همراه با افزایش تعاملات دیجیتالی بدون اصطکاک مانند برنامه‌های تسویه‌حساب شخصی و تحویل غذا، منجر به چیزی شده است که برخی کارشناسان پیله‌ساختن می‌نامند؛ یعنی عقب‌نشینی به دنیای دیجیتالی که فاقد ارتباطات معنی‌دار مردم است.
جولیان هولت‌لانستاد، استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب در دانشگاه بریگ‌هام یانگ، اشاره کرد که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰، آمریکایی‌ها زمان بیش‌تری را به‌تنه‌ایی و زمان کمتری را با دوستان و خانواده می‌گذرانند. داده‌ها از این موضوع پشتیبانی می‌کنند و نشان می‌دهند که بسیاری از مردم با مسائل مربوط به روابط دست و پنجه نرم می‌کنند و احساس می‌کنند که ارتباط خوبی با افراد ندارند. این نشان می‌دهد که بسیاری از آمریکایی‌ها حمایت اجتماعی مورد نیاز خود را، چه به دلیل تنه‌ایی و چه به دلیل انزوای واقعی، دریافت نمی‌کنند.
از لحاظ تاریخی، اوج تنه‌ایی با تغییرات عمده اجتماعی همزمان شده است. اریک کلیننبرگ، جامعه‌شناس، خاطرنشان می‌کند که تنه‌ایی اغلب در زمان تغییرات فرهنگی، مانند ظهور رادیو در اوایل دهه‌ی ۱۹۰۰، ظهور فرهنگ خودرو، و تحولات اجتماعی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به یک نگرانی اصلی تبدیل می‌شود. به گفته کلیننبرگ، از تنه‌ایی اغلب برای توضیح ناراحتی استفاده می‌شود که وقتی تغییرات فرهنگی خیلی سریع اتفاق می‌افتد و افراد نمی‌توانند خود را تطبیق دهند، احساس می‌کنند.
اپیدمی تنه‌ایی امروزه بسیار عمیق است زیرا در مقیاس بی‌سابقه‌ای رخ می‌دهد که ناشی از تغییرات شدید در زندگی اجتماعی، از جمله اختلال در عملکرد سیاسی، بحران‌های سلامت روان و دگرگونی ارتباطات از طریق این‌ترنت است. بسیاری از مردم اشتیاق خود را به گذشته، زمانی که ارتباطات اجتماعی قوی‌تر به نظر می‌رسید، ابراز می‌کنند، اما این نوستالژی ممکن است راه‌حل واقع‌بینانه‌ای برای بحران کنونی ارائه ندهد. در عوض، تلاش‌هایی مانند تشویق فعالیت‌های حضوری و پرورش اشکال سنتی جامعه ممکن است کمک کند، اما احتمالا مشکل را به‌طور کامل حل نمی‌کند.
تاریخ نشان می‌دهد که تغییرات اجتماعی اغلب به شکل‌های جدید جامعه منجر می‌شوند تا بازگشت به اشکال قدیمی. به عنوان مثال، در طول انقلاب صنعتی، مردم به جای عقب‌نشینی به زندگی روستایی، با ساختن جوامع شهری جدید سازگار شدند. به‌طور مشابه، راه خروج از تنه‌ایی امروزه ممکن است شامل پذیرش اشکال جدیدی از ارتباط باشد، مانند مواردی که توسط تلفن‌های هوشمند و این‌ترنت انجام می‌شود، که می‌تواند برخلاف فاصله‌ی فیزیکی، روابط معناداری ایجاد کند.
تکامل تعاملات اجتماعی در حال حاضر، با پلتفرم‌های آنلاین به مردم اجازه می‌دهد تا به روش‌هایی که قبلا غیرممکن بود، ارتباط برقرار کنند که این ممکن است بخشی از یک فرآیند سازگاری گسترده‌تر باشد. این دوره از تنه‌ایی می‌تواند یک مرحله انتقالی باشد که در آن جامعه با واقعیت‌های جدید سازگار می‌شود و راه‌های جدیدی برای ارتباط و حمایت از یکدیگر پیدا می‌کند.
در نهایت، بحران تنه‌ایی ممکن است نشان‌دهنده‌ی یک گام تکاملی به سمت اشکال جدید با‌هم‌بودن باشد، جایی که علیرغم جدایی فیزیکی، افراد راه‌هایی برای اتصال مجدد و ایجاد روابط معنا‌دار در دنیای مدرن پیدا می‌کنند.
