در ششم نوامبر سال ۱۵۷۲ می‌لادی، ستاره‌شناس آلمانی ولفگانگ شولر ابرنواختر تیکو را با چشم غیر‌مسلح در صورت فلکی کاسیوپیا مشاهده کرد. این ستاره در حال انفجار، به درخشانی زهره می‌درخشید و حتی در ساعات روز هم قابل دیدن بود.
ستاره‌شناسان آن دوره به شدت حیران شدند، چرا که این جرم به نظر می‌رسید از هیچ‌جا در آسمان ظاهر شده است. اگرچه شولر احتمالا اولین رصدکننده بوده، اما ستاره‌شناس دانمارکی تیکو براهه به عنوان کاشف رسمی و معتبر این ابرنواختر شناخته می‌شود.
براهه این پدیده را به تفصیل بررسی کرد و یک کتاب کامل درباره آن نگارش نمود که پس از آن به نام ستاره تیکو شهرت یافت.
در آن مقطع هنوز مفهوم ابرنواختر‌ها شناخته نشده بود؛ بنابراین ستاره تیکو در دهه ۱۹۴۰ می‌لادی به عنوان یک ابرنواختر طبقه‌بندی گردید.
اکنون دانشمندان معتقدند این جرم ستاره کوچکی به نام کوتوله سفید بوده که هزاران سال پیش منفجر شده است. از آنجا که ستاره تیکو در فاصله ۱۳ هزار سال نوری از زمین قرار دارد، مدتی طولانی سپری شد تا نور انفجار به چشمان رصدکنندگان برسد.
ظهور این ستاره نو به بازنگری در مدل‌های کهن آسمانی و تسریع انقلاب نجومی منجر گردید. این انقلاب با درک ضرورت تهیه کاتالوگ‌های نجومی دقیق‌تر و در نتیجه نیاز به ابزار‌های رصد پیشرفته‌تر آغاز شد و همچنین باور ارسطویی درباره تغییر‌نا‌پذیری قلمرو ستارگان را به چالش کشید.
دیگر رصدکنندگان اروپایی این ابرنواختر عبارت بودند از کریستوفر کلیویس، توماس دیگز، جان دی، فرا‌نچسکو ماورولیکو و بارتولوماوس ریساچر.
